نیمکت پارک ...

دلم گرفته چقدر هوایی شده ام ...
شاید دلیلش این باشد که غرق هستم در تنهایی ...
روی نیمکت پارک سبز می نشینم ، با تنفس سبزی ها نفس می کشم و دلم را به نسیم می سپارم ...

و

با صدای اب زمزمه می کنم ، دوستت دارم بقدر خوشحالی بچه ها بر روی سرسره ها ...
کاش فقط چند لحظه با من بودی ...
نفس عمیقی می کشیم و این جمله را حس می کنم ... "تو ان دردی که درمانش ندانم"


فگار